Hokej podwodny to sport drużynowy rozgrywany na dnie basenu, w którym dwie drużyny próbują umieścić krążek w bramce przeciwnika. Zawodnicy poruszają się pod wodą na wstrzymanym oddechu (bez butli tlenowych), wynurzając się co kilkanaście–kilkadziesiąt sekund, by zaczerpnąć powietrza.
W każdej drużynie jest zwykle 6 zawodników w wodzie i kilku rezerwowych.
Gra odbywa się na basenie o głębokości około 2–4 metrów.
Używa się ciężkiego krążka (najczęściej ołowianego, pokrytego tworzywem), który ślizga się po dnie.
Zawodnicy popychają krążek krótkim kijem o długości około 30 cm.
Mecz trwa zazwyczaj dwie połowy po 15 minut (czas efektywnej gry może zależeć od organizatora).
Każdy zawodnik ma:
maskę,
fajkę (snorkel),
płetwy,
rękawicę ochronną na rękę trzymającą kij,
czepek z ochraniaczami uszu,
krótki kij do gry.
Nie wolno wynurzać krążka ponad dno.
Kontakt fizyczny jest ograniczony – dozwolona jest walka o krążek, ale zabronione są niebezpieczne faule.
Zmiany zawodników odbywają się "w locie", podobnie jak w hokeju na lodzie.
Hokej podwodny powstał w latach 50. XX wieku w Wielkiej Brytanii i obecnie jest uprawiany w wielu krajach, m.in. w:
Wielkiej Brytanii,
Francji,
Australii,
Nowej Zelandii,
Kanadzie,
Republice Południowej Afryki.
Choć jest sportem niszowym, odbywają się regularne mistrzostwa Europy i świata.
To bardzo dynamiczna dyscyplina – z perspektywy widza z brzegu basenu niewiele widać, dlatego mecze często najlepiej ogląda się dzięki kamerom umieszczonym pod wodą.
Oficjalny organ zarządzający hokejem podwodnym w Polsce. Afiliowany przy CMAS i Europejskiej Federacji Hokeja Podwodnego.
Polski Związek Hokeja Podwodnego
Al. Aleksandra Brücknera 10
51-410 Wrocław